Styl zwany obecnie kolonialnym narodził się w brytyjskich koloniach w Birmie, Indiach, Tajlandii, Laosie, Indonezji i Afryce.  W XVIII i XIX wieku pod panowaniem Brytyjczyków była jedna czwarta świata. Koloniści, którymi byli głownie oficerowie z rodzinami oraz plantatorzy herbaty i kawy, pragnęli przywieźć ze sobą z ojczyzny odrobinę luksusu, do którego byli przyzwyczajeni. Niestety, przywożone meble nie sprawdzały się w tropikalnym klimacie. Dlatego postanowiono wykonywać meble z miejscowych gatunków drewna. Wybierano głównie teak, mahoń, palisander, mango, akację azjatycką, drzewo różane. Meble produkowano według oryginalnych wzorów, modnych w ówczesnej Europie. Był to głównie styl regencji i wiktoriański. Miejscowi artyści i rzemieślnicy skrupulatnie kopiowali przywiezione z Wysp Brytyjskich stoły, krzesła, biurka, sekretarzyki i bieliźniarki. Wszystkie meble były wykonane ręcznie. Niektóre meble były delikatne, wręcz filigranowe, zdobione techniką inkrustacji czy intarsji, inne potężne, masywne, wręcz gotyckie. Pojawiły się meble przystosowane do nowych warunków klimatycznych: ażurowe szafy, które umożliwiają swobodna cyrkulacje powietrza, łóżka z moskitierami. 
W ten sposób narodził się eklektyczny styl kolonialny, będący mieszanką brytyjskiego designu, miejscowych gatunków drewna i dalekowschodniej oryginalnej ornamentyki. Obecnie swój eklektyczny charakter, łączący wiele wpływów, styl kolonialny zawdzięcza różnorodności pierwowzorów pochodzących z wielu krajów europejskich, takich jak: Anglia, Francja, Hiszpania czy Portugalia.